Ik werd gediagnosticeerd met Morbus Menière voor ongeveer. vijf jaar geleden, maar ik heb de ziekte waarschijnlijk al veel langer. De ziekte kwam als de bliksem uit een heldere hemel op me af, en ik was doodsbang. Alles draaide om me heen, ik braakte, voelde me slecht en koud zweet voordat de dokter kwam na acht uur. Ik was doodsbang en dacht dat ik tenminste een beroerte had gehad. Bij Rikshospitalet ontdekten de specialisten na een aantal onderzoeken dat ik Morbus Meniere had. Ze zeiden dat het “chronisch” was en dat ik er maar mee moest leren “leven”. Er was geen behandeling.

Mijn eerste reactie was woede. Ik wilde hier niet mee leven, er moest iets of iemand zijn die mij kon helpen! De aanvallen bleven komen en ik ging van de ene oorspecialist naar de andere. Iedereen “haalde zijn schouders op”. Het ergste was de angst voor een aanval, die escaleerde en uiteindelijk werd ik behoorlijk asociaal.

Na lang op internet te hebben gezocht, vond ik eindelijk iets genaamd MeniQ, en ik aarzelde niet om een apparaat te bestellen, toen ik las dat er velen waren die hier hulp van hadden gekregen. De eerste week kreeg ik een hint van een epileptische aanval, maar wist deze te stoppen met behulp van de MeniQ. Ook met kerst voelde ik dat er iets ging gebeuren, maar ook dit keer redde het apparaat me. Kerstvrede was verzekerd. Omdat de aanvallen niet weg gingen, verdween zelfs de ergste angst.

Ik ben met pensioen, maar werk fulltime als schrijver van nieuwe series met deadlines om de maand. Dit kan stressvol zijn, wat een aanval kan beïnvloeden. Vandaag, na vijf maanden, heb ik nog steeds geen aanval gehad en ik ben ervan overtuigd dat het de MeniQ is die me heeft gered. Het eerste wat ik ’s ochtends doe als ik wakker word, is het apparaat op het nachtkastje pakken, hetzelfde als ik opsta en’ s avonds. Het moet gezegd worden dat ’s avonds als ik moe ben, de tinnitus kan komen, maar na een beetje pompen – zelfs in bed, verdwijnt het ergste.

MeniQ is mijn beste vriend.